Enkele decennia geleden (waarschijnlijk was het tijdens dat vreselijk hete jaar 1976, in de zomermaanden; in heet Brussel was er nl. geen koelere plek te vinden dan de grote leeszaal van de Koninklijke Bibliotheek – verbazingwekkend eigenlijk dat er zo weinig volk zat) heb ik een goeie maand doorgebracht in de KB in Brussel enkel en alleen om enkele kranten uit de periode 1940-1944 door te nemen – met de nazi’s collaborerende kranten bedoel ik dan. Eén van de zaken die mij nog duidelijk in het geheugen gegrift staan is het gebruik van het woord ‘terrorisme’ in die kranten, vooral ook in de koppen: ‘terroristen overvallen postkantoor’, ‘terroristen vermoorden gouwleider te…’ enzoverder enzovoort. In 1944 vond je meer van dat soort titels dan in 1941 uiteraard.

En zo weet ik: ook mijn beide ouders – die elkaar toen nog niet kenden – (en andere familieleden overigens) waren tussen 1940 en 1944 ‘terroristen’. Mijn moeder vervaardigde valse identiteitskaarten, ‘Ausweise’ en andere papieren. Zij zou – gepakt zijnde – in Ravensbrück beland zijn, en het niet overleefd hebben. Mijn vader smokkelde o.a. wapens voor de partisanen, die in Limburg erg sterk stonden. Hij zou, gepakt zijnde, standrechtelijk zijn neergeschoten.

Zij hebben geluk gehad, die terroristen. Een woord eigenlijk om trots op te zijn, zeker in die context.

Maar is de context van vandaag zo anders? Het woord wordt op exact dezelfde wijze gebruikt als toen: door machthebbers om het verzet tegen hun misdaden aan te duiden. En door de mainstream media worden die machthebbers daarbij – eveneens net als toen – volledig ondersteund. En laten we ons niks wijsmaken over de aard van dat verzet: ook tussen 1940 en 1944 zaten er avonturiers in het verzet, werden er acties ondernomen die eigenlijk niet te verantwoorden waren etc. Net zoals nu in Irak, Afghanistan, Libanon, Palestina. Maar het is uiteraard zeer gemakkelijk om aan wal stuurman te spelen, en vanuit een luie zetel te gaan zeggen hoe het moet.

Het verzet gewoonweg steunen, daar komt het op aan. En ervan uitgaan dat dat verzet zelf wel orde op zaken zal weten te stellen. En dat veel aanslagen niet op rekening van dat verzet, maar van geheime diensten geschreven dienen te worden. Laten we niet vergeten dat er op de wereld maar één geheime dienst is die een speciale afdeling voor autobommen heeft, en die dat in de Libanese burgeroorlog al heel goed gebruikt heeft. Zoals ook daarna overigens, ik denk enkel maar aan de moord op Hariri.

oOo

Ik had nog nooit van de Syrische dichter-diplomaat Nizar Kabbani gehoord tot ik op ‘Uruknet’ zijn gedicht ‘I am for Terrorism..’ las, waarvan ik hieronder een vertaling laat volgen. Jammer genoeg kan een mens onmogelijk alle talen ter wereld kennen, en een van de talen die ik niet ken is dus Arabisch. Wat ik hier aflever is dus een vertaling van een vertaling. Het is met name de Engelse versie die ik vertaal; die is zelf van Adib S. Kawar. Het gedicht moet het niet zozeer van formele aspecten hebben, maar van de inhoud zelf. Dat maakt het vertalen eigenlijk wel een stuk gemakkelijker. Ziehier het gedicht in kwestie (de illustraties zijn van © Ben Heine):

[Verder lezen →]